Uzun bir aradan sonra işim düştü başkentimize… İstanbul – Ankara istikametinde yol boyu sürekli çalışma vardı. Dur kalklarla geldiğim bu şehri her defasında daha bir gençleşmiş bulmak bana ilginç geliyor.

Vakit kaybetmeden arabayı bıraktığım gibi yaya olarak devam etmeye karar verdim. Ne de olsa yığınla hatıram var bu şehirde, yürürken bir yandan onları düşünmekten bir hayli keyif alıyorum.

Neyse, şehre indim derken eşyaları otele bırakıp kendimi önce Beytepe’ye oradan da dönüşte Tunalı Hilmi’ye attım.

Özlemişim buraları…

Aslında yazacak çok şey var ama öncesinde biraz hazmetmem lazım.

Belki yarın içimdekilerin suyunu çıkarabilirim..