Biliyorum… Ara sıra sen de özlüyorsun…
Düşünüyorum, hiçbir şey bozulmasaydı nasıl olurdu diye. Şimdime bakınca iyi ki olmamış diyorum.
Şimdi ikimiz de ayrı hayatlarda, ayrı insanlardayız.
Pişmanlıklarımız var, sevinçlerimiz de. Ama benim en büyük pişmanlığım ne dersen, sensin derim. Böyle olacağına keşke hiç olmasaydın derim.
Ama neyse ki artık bana geçmişimi “ara sıra” hatırlanır hale getirmeyi başarmış, en sevdiğim şeyi unutturup sevmeyi baştan öğretmiş bir harika’m var.
Yine de bir kadından her şeyi beklerim… Ne de olsa beni aldattığında sen de öyleydin.
Benden ve bana ait her şeyden, özellikle buradan uzak dur lütfen. Sakın özleme, sakın merak etme. Seni hatırlamadığım her saniye ben muhteşem derecede iyiyim. Ama seni hatırladığım her saniye mideme kramplar girecek kadar kötüyüm. Çünkü artık senle ilgili her şey bana safça seven bir “çocuğu” hatırlatıyor. Ve ben hala o çocuğa acıyorum!
