Sonsuzluk sonun içinde gizlidir…

Ama neyse ki artık bana geçmişimi “ara sıra” hatırlanır hale getirmeyi başarmış, en sevdiğim şeyi unutturup sevmeyi baştan öğretmiş bir harika’m var.

Yine de bir kadından her şeyi beklerim… Ne de olsa beni aldattığında sen de öyleydin.

Benden ve bana ait her şeyden, özellikle buradan uzak dur lütfen. Sakın özleme, sakın merak etme. Seni hatırlamadığım her saniye ben muhteşem derecede iyiyim. Ama seni hatırladığım her saniye mideme kramplar girecek kadar kötüyüm. Çünkü artık senle ilgili her şey bana safça seven bir “çocuğu” hatırlatıyor. Ve ben hala o çocuğa acıyorum!

Kaç zamandır yakınıyordum sinemaya gidememekten. Daha doğrusu izleyecek adam akıllı bir film yapılmıyordu ki gidip seyredelim. Neyse ki çok yakında birbiri ardına hoş şeyler gelmeye başlayacak. Ne de olsa Oscar zamanı geliyor..

Bunlardan ilki benim için Midnight in Paris oldu. Dün izledim, doyamadım bir kere daha izledim. Şahaneydi, muhteşemdi. Keşke hiç bitmese dedim.

Konusundan hiç bahsetmeyeceğim sadece mutlaka ama mutlaka izleyin diyorum.

Bir adet de şarkımız var bugün..

Pendulum – Watercolour

When I’m falling down
Will you pick me up again?”

Bir yanı hareketli bir yani ise fena halde duygusal. Ay gibi..

Ne olduğunu bil”

Vakit kaybetmeden arabayı bıraktığım gibi yaya olarak devam etmeye karar verdim. Ne de olsa yığınla hatıram var bu şehirde, yürürken bir yandan onları düşünmekten bir hayli keyif alıyorum.

Neyse, şehre indim derken eşyaları otele bırakıp kendimi önce Beytepe’ye oradan da dönüşte Tunalı Hilmi’ye attım.

Özlemişim buraları…

Aslında yazacak çok şey var ama öncesinde biraz hazmetmem lazım.

Belki yarın içimdekilerin suyunu çıkarabilirim..

En sevdiğin sayı?

En sevdiğin renk?

Anlamını sorguladım kendi kendime.

En sevdiğim sayı nedir sorusuna ne cevap verirdim? 6..

Ya renk? Gök mavisi..

Tekrar düşündüm de pek zorlama cevaplarmış, daha doğrusu cevap vermek için verilmiş cevaplar. Galiba benim “en” sevdiğim renk ya da sayı ve dahası benzeri sorulara verecek bir cevabım yok.

İçimlerimde, taa en derinlerimde, isyan çıkarıp iktidara geçmiş olan generalin eşitlikçi eylemlerini birebir uygulamaya geçiriyorum yavaş yavaş.

Çünkü farkettim de ayrımcılığa ta çocukluktan başlıyoruz “en” kavramıyla beraber. En çok anneni mi babanı mı seviyorsun? Ya en sevdiğin arkadaşın? En sevdiğin öğretmenin? Hayat enlerin üzerine kuruluyor farkında olmadan.

Kıyaslamalar, ölçmeler, biçmeler.. Maddi manevi değerlendirmeler. Sınıflandırmalar. Halbuki tüm bu karmaşanın özünde bizler ve varolan diğer her şey tamamen aynı şeyin eseri.

Buradan yola çıkarak ben artık ya “her şeyi seviyorum…” yada “her şeyden nefret ediyorum” diyebilir miyim?

Tekrar düşünmeye dalıyorum ve aynı anda her şeyi sevmenin veya yine aynı anda hepsinden nefret etmenin kendi içinde adil olmadığını görüyorum. Aklıma gelen şey yüzüklerin efendisindeki mısralara benziyor; “karanlıkta hepsini bağlayacak tek bir yüzük”

Her şeye aynı düşünce ve duyguyu besleyecek olmama rağmen adil davranmamı sağlayacak nasıl bir kavram var elimde?

Tek bir cevap beliriyor aklımda…

Hepinizin, her şeyin “özgür” olmasını, “özgür iradelere” sahip olmasını istiyorum. İsteyen şeytan, isteyen melek olsun. İsteyen katil olup varlığın boğazına bıçak dayasın, isteyen açılan yaralara şifa olsun. İsteyen aldatsın, isteyen sadakatin huzurunu yaşasın. İsteyen iyi, isteyen kötü olsın. İsteyen her ikisinden de bir parça taşısın.

Şu an ki dünyadan bir farkı yok değil mi? Zaten bizi var eden de bunu yapmamış mı?

Galiba bu hayat sandığımızın aksine oldukça adil…

Çünkü kendi kaderimizi kendimiz çiziyoruz, boğazımıza geçecek ipin düğümünü biz atıyor, başımıza tacı yine biz koyuyoruz.

Yaşasın özgürlük!

Yok sayılan huylar sürükler bolluğu eksikliğe. Derken eksiklik zamanla yerini yokluğa bırakırken şaşkın şaşkın büzülmüş dudakların mırıldanmaya yeltendiği tek sözcük “sen” olur. Öyle bir “sen” çıkar ki içinden, en kalın kitaplarla dolu devasa kütüphanelerin bile anlamını bulmaya yetersiz kalışı olan biten her şeyin üstüne tatlı bir hicivdir sanki.

Benzersiz koşulların yarattığı etkiyi normal koşullar altında vereceğin tepkiyle bertaraf etmeyi arzularken aslında elinden gelenin sadece dalgalarını onun istediği gibi savurmaktan fazlası değildir.

Üstünden teğet geçen görünmez boşluğun dehşet verici gücüne hayranlık duymak zorundasın! Onun önünde eğilmeli, emirlerine itaat etmelisin. Sana yapacağı saygısızlığı gücün doruklarında gezmişliğine verip senin için biçtiği role sadakat göstermelisin.

Göğe yükselmek isteyen bedenini yer çekimine bırakmalı, ışık hızında kaçma isteğine set çekmeli, dağları yerinden oynatmak istercesine uzattığın ellerinin bir kaç çakıl taşıyla idare etmesini sağlamalısın.

Hayal gücün sana aydınlık olmak istedikçe yanan tüm ampüllerini tek tek patlatmalısın.

Sen, varlığı yoklukla anlamalısın!

Çünkü bilmiyorsun belki ama yetinmeyi beceremediğin her şey bir başkasının hayallerinin en yitik köşesinde umutsuzca filizlenmekte. Senin bedenin göğe yükselme derdine düşmüşken, o diplerde demir atmış varlığının üzerinde binlerce ton baskının biraz olsun azalmasıyla dahi gülücüklerine kavuşacaktır.

Sen ışık hızında kaçmak isterken, o sahip bile olmadığı bacaklarına tekrar kavuşabilmeyi düşler; tekrar atabileceği adımları bir kaplumbağa hızında olmayacak olsa dahi…

Sen dağların telaşında çakılları avuçlarken o karanlık ve derin bir ocakta senin hayallerinin boşluğunu ispat etmektedir. Dağları yerinden kaldırmak aslında hiç de sandığın kadar eğlenceli değildir çünkü…

Sen daha fazla aydınlık isterken o milyonlarca kilometreyi bir kaç santimi bulmayan parmak uçlarıyla keşfetmek zorundadır…

Kaybettiklerine üzülme… Çünkü geçmişte de olsa pek çoğunun sahip olmadığı o şeye sen sahiptin!

Asla erişemeyeceğin hayallerin için yok yere yerinme…  Çünkü Daughtry – Home’da söylediği gibi bir gün onlara sahip olabilirsin… Ve sahip olduğun şeyin aslında istediğin olmadığını anladığında yaşayacağın hayal kırıklığını tarif etmek için bir yazarın kalemine, bir ressamın fırçasına ihtiyaç duyabilirsin…

“Be careful what you wish for

Because you just might get it all”

Elbette yitirir. Bakınız şekil 1-a… Ben…

İstediklerimi tam alacakken bu nasıl bir vazgeçiştir… Yoksa ben sadece süreçleri mi seviyorum? Arzularıma giden yollarda harcadığım zaman mı cezbediyor beni?

Galiba öyle. Emin değilim yinede.

Neyseki bir süredir ayrı kaldığım biricik kuzum dönüş yolunda. Geldi gelecek.

Az önce de keyfimi yerine getireceğini umut ederek açtığım How i met your mother sayesinde tek başıma da olsa kahkahalar atmaktayım. Yinede şu Ted’e uyuz olmaya başlıyorum. Çünkü fena halde kendisine benzemeye başladığımı farkettim.Aynı melül bakışlar, aynı pembe hayaller…Bir yerlere gizlenmiş rüyalarımın kızına denk gelene dek kabuslara tutulmakla meşgulüm.

 - Ayakkabı sana da olmadı, sırada ki lütfen.

- Hadi ordan sen giydirmeyi bilmiyorsun.

Zaman böyle, her şey hıza, pratikliğe, basitliğe dayalı. Bir tıkla kredi çekip, bir tıkla binlerce insana ulaşabildiğimiz günleri yaşıyoruz. Bu süreçlerin bir yan ürünü oluyor elbette.

Hayatlarımız da basitleşiyor. Pratikleşiyor. Bir tıkla aşık oluyoruz. Ayrılık dediğin bir sms uzağımıza yerleşiyor.

Ve geçen her günle birbirimize benzeşiyoruz. Çeşitlilik yerini tek düzeliğe, sıradanlığa, yavanlığa bırakıyor. Ne hayattan ne kendimizden zevk alamıyoruz. Birbirimize benzemenin bizleri yakınlaştırmasını umut ederken dönüştüğümüz şeyden içten içe nefret ettiğimiz için aksi tepkiyi gösterip daha da uzaklaşıyoruz.

Beyler bayanlar… Maalesef sanallık bize yaramadı. Teknoloji bize yaramadı. Bozulup, çözülüyoruz. Karakterlerlerimiz kumdan kaleler kadar sağlamken, aksi mümkün müydü zaten…

Sonra…

Aşk nerede diye merak edenlere, orada bir köy var uzakta diyeceğim… Elektiriğin gitmediği, suyun kuyulardan çekildiği, yolların hala toprak olduğu… Özleyenlerin “dürtmek” yerine kapınızı çaldığı…

Alıp götürüyor.. Götürdüğü yerden dönebilene helal olsun. Ben kendimi dalgalar arasında huzurla ilerleyen bir gemide hayal ettim bu şarkıda…

Tek kelimeyle “Muhteşem”

http://www.youtube.com/watch?v=0aSLS2GhyXA

I was born of the womb of a poisonous spell

Beaten and broken and chased from the lair
But I rise up above it, high up above it and see
I was hung from the tree made of tongues of the weak
The branches were bones of liars and thieves
Rise up above it, high up above and see

Pray to your god, open your heart
Whatever you do, don’t be afraid of the dark
Cover your eyes, the devil inside

One night of the hunter
One day I will get revenge
One night to remember
One day it’ll all just end, oh

(Une, deux, trois, cinq)
Blessed by a bitch from a bastard’s seed
Pleasure to meet you but prepare to bleed
Rise, I’ll rise, I’ll rise
Skinned her alive, ripped her apart
Scattered her ashes, buried her heart
Rise up above it, high up above and see

Pray to your god, open your heart
Whatever you do, don’t be afraid of the dark
Cover your eyes, the devil inside

One night of the hunter
One day I will get revenge
One night to remember
One day it’ll all just end, oh

Honest to God I’ll break your heart
Tear you to pieces and rip you apart
Honest to God I’ll break your heart
Tear you to pieces and rip you apart
Honest to God I’ll break your heart
Tear you to pieces and rip you apart
Honest to God I’ll break your heart
Tear you to pieces and rip you apart

One night of the hunter
One day I will get revenge
One night to remember
One day it’ll all just end, oh